دوچرخه سواري با خدا

 به نظر من زندگی مث دوچرخه سواری می مونه.بچه که بودم فکر می کردم دوچرخه دست منه و خدا از اون بالا داره تماشام می کنه یه کم که بزرگ تر شدم دیدم نه خدا پشت دوچرخه ام نشسته و منو همراهی می کنه نمی دونم چی شد که دیدم خدا داره رکاب میزنه و من فقط فرمان دوچرخه رو هدایت می کنم کمی که گذشت خدا بهم پیشنهاد داد جامونو عوض کنیم از اون به بعد من رکاب می زدم خدا دوچرخه رو هدایت می کرد... وقتی فرمان دست من بود من از جاهای بی خطر و راههای امن می رفتم حتی اگه اون راهها به جایی نرسند اما وقتی فرمان دست خدا بود من رو به جاهای بکر و دیدنی می برد. بعضی وقتها تو سربالایی ها خسته می شدم و می گفتم خدا جون دیگه بریدم. خدا می گفت عزیزم قله رو نگاه کن می خوام ببرمت اون قله. اونجا خیلی قشنگه پس رکاب بزن. وقتی از کنار پرتگاهها می برد می گفتم خدا جون من می ترسم می گفت نترس عزیزم فرمون دست منه نمیزارم بیفتی دره...